27-10-2014

De Nieuwe Kerk – Delft: dineren op 109 meter hoogte

Marieken Franse won een prijsvraag  via IENS en mocht vorige week in het topje van de Nieuwe Kerk in Delft dineren. Hier haar bijzondere verslag.

Toen ik recent een oproep op de Facebookpagina van IENS zag staan was het een ‘no-brainer’. ‘Stel, je mag met z’n tweetjes genieten van een diner helemaal bovenin de top van de Nieuwe Kerk in Delft en je krijgt er een hotelovernachting en ontbijt bij. Oh ja, je moet wel trappen kunnen lopen.

Vechter
Mijn Lief is zo ziek geweest, en was nadien zijn smaak, reuk en zijn kracht kwijt, maar hij is een enorme vechter en verbazingwekkend snel is hij gezonder dan ooit. Dus ik heb het opgeschreven en heb er verder niet meer aan gedacht.

Tot dat berichtje ineens, net wakker na een late dienst: uit alle verhalen was dat van mij uitverkoren. Eerst heb ik verschrikkelijk gehuild, toen bedacht ik me dat het misschien niet onzinnig was mijn Lief op de hoogte te stellen en daarna kwamen die traptreden weer in mijn gedachten.

Delft 10

Ed verwelkomde ons als een combinatie van een warme douche en een oude vriend. Ik had ondertussen begrepen dat er ook nog een moeder en dochter waren uitverkoren die een prijsvraag hadden gewonnen. De passie en gedrevenheid van Ed was enorm aanstekelijk, we gingen op de foto, namen afscheid van het enthousiaste moeder en dochter-duo en daarna mochten we naar boven.

Fenomenaal uitzicht
We zijn een aantal keer naar buiten gegaan, de trans rondgelopen, we zagen Den Haag, we zagen Rotterdam, we zagen het raadhuis van boven, we zagen het carillon en de gestoken trommels, we dronken, nog hoger, een glas champagne op de bovenste trans en ondanks de angstkriebels was dit een absoluut hoogtepunt. Letterlijk en figuurlijk. En toen mochten we naar binnen. Tranen, bij mij, bij mijn Lief.

Chefs

Stel je voor, een lege ruimte, de laatste stop voor de absolute spits. Er stond een fornuis, daarachter een chef, de gastvrouw bracht ons brood en water, Ed liep naar het fornuis en er stond een tafel voor ons tweetjes, rozen, linnen, waterglazen, wijnglazen, Adele op de achtergrond en schitterende sfeerverlichting en zelfs een dekentje mochten we het koud krijgen.

Onwaarschijnlijk lekker
Le Mariage heeft een bijzonder concept, er komen altijd twee kleine gerechten op één bord die elkaar complementeren. De eerste gang was een carpaccio van hert met bietencrème, paddenstoelen en pijnboompitten met daarnaast een pompoensoep met truffel. De carpaccio was onwaarschijnlijk lekker (al helemaal in combinatie met de Zuid-Afrikaanse Chenin Blanc) en extra bijzonder was het dat de geur van de truffel in de soep wel in de geur maar niet in de smaak aanwezig was.

Het hoofdgerecht was een rouleaux van tong met garnalen en mooie knapperige groentes gecombineerd met een geweldige kalfssucade. Lief, die chef is, vertelde me dat ik beiden moest combineren. Hij had gelijk. Surf en turf is een bekende combinatie en deze combinatie tilde beide gerechten naar een hoger plan. Dit alles gecombineerd met een mooie koele Noord-Italiaanse Cabernet Sauvignon was een feestje.

Lechaim

En dan het dessert! Een mooie rode Spaanse dessertwijn, een ganache van witte chocola met aardbei-purée, een mousse van roomcaramel met verse aalbessen en een brownie (een echte, geen chocolade-cakeje maar geweldig klef, machtig en plakkerig) gecombineerd met een citruscaramel was onwaarschijnlijk lekker. En dit uit de mond van iemand die absoluut nooit chocola eet. Met z’n allen hebben we het ‘pop-up-restaurant’ naar beneden gebracht en daar namen we afscheid. Met knuffels en weer met tranen. En zeker niet voor altijd.

Het lekkere bed in hotel Johannes Vermeer zorgde voor een heerlijke nacht en het ontbijt, geserveerd door de eigenaresse was vers, lekker en met liefde gemaakt. Scrambled eggs met bacon, heerlijk brood en zalige croissantjes, mooie koffie maar vooral de persoonlijke aandacht en de liefde die bleek uit alle kleine details maakten dit tot een fantastisch verblijf.

Iedereen ongelooflijk bedankt, er zijn geen woorden voor om dit uit te drukken, maar dit zit nu al in het hoekje ‘kostbare herinnering’, dit zal geen van ons ooit vergeten. Vanaf nu is er nog maar één weg, omhoog! En hoewel ik niet direct zit te wachten op weer 376 treden zal ik, voor zo’n onvergetelijke ervaring, de volgende keer dubbel dat aantal klimmen als het moet.

Lees hier het volledige verslag van Marieken