16-03-2015

Mazie – Den Haag: Business Lunch

We hebben ze zien breken. Keiharde Italiaanse zakenmannen in Brioni maatpakken die alles hadden meegemaakt. Tot ze in Nederland voor de lunch een broodje kaas met een glas karnemelk kregen. Snikkende, hysterische huilbuien. Niet meer tot bedaren te brengen. Een roerloze foetushouding was niet zelden het resultaat.

Je hoeft maar weinig gereisd te hebben om te weten dat Nederland zonder concurrentie de meest beroerde zakelijke lunchcultuur heeft. Het zal iets met onze nuchtere instelling te maken hebben: lekker doorwerken terwijl je snel iets weg schrokt. Maar het kan anders. Tijdens een échte lunch neem je tijd voor elkaar, leer je elkaar beter kennen en creëer je de atmosfeer om de juiste beslissingen te nemen. En het leven wordt er weer net wat leuker van.

NOON meets Mazie 

Om dat te bewijzen gaan we – gewapend met de  NOON, de nieuwe business card van IENS – de komende tijd restaurants bezoeken die ideaal zijn voor de zakenlunch. En we nemen een bijzondere gast mee: Pierre, een ‘gepensioneerde’ Franse zakenman van Zwitserse afkomst waarmee we niet alleen regelmatig zaken doen maar die ook nog eens als onze mentale coach optreedt.

NOON kaart

Vandaag trappen we gelijk goed af. We gaan naar Mazie, volgens velen een van de allerbeste restaurants in Den Haag. De jonge chef Takis Panagakis is van Griekse afkomst. We weten van eerdere bezoeken dat hij een eigen, unieke stijl heeft ontwikkeld, ergens tussen heel verzorgd en zorgeloos speels in.

Mazie interieur

Het restaurant ligt vlakbij de Hoogstraat, de chicste winkelstraat van Den Haag. We kunnen op het Noordeinde opmerkelijk makkelijk parkeren rond deze tijd van de dag. Dat is alvast een bonus. We laveren tussen de kunstateliers door en vinden Mazie in een lekker kneuterig zijstraatje. De stijlvolle huiskamer met leren stoeltjes wordt gedomineerd door zwart en wit. De bar scheidt ons van de keuken waar de chef met twee vrouwelijke assistenten aan de slag is.

Wijn bij een zakenlunch, do or don’t?

Er komen onmiddellijk spectaculaire amuses op tafel. Crème brulée van geitenkaas. Een bitterbal van rookworst. Tartaar van gamba met gin & tonic. Dat werk. Pierre is aangenaam verrast. “Dat zal je bij ons in Parijs niet zomaar bij de lunch zien” klinkt het met lichte tegenzin.

Mazie bitterballen

De wijnfles komt tevoorschijn; er wordt een verleidelijke combinatie van Chardonnay en Grenache aangeraden. Gelijk maar de million dollar question dan: kan dat bij een zakenlunch, wijn? Onze leermeester vindt eigenlijk van niet. Hij kijkt ons peinzend aan “maar een glas wijn bij de lunch, dat telt natuurlijk niet als wijn”.

Helder. Bovendien is het een speciale dag. Er kan een glas af.

Mazie ceviche

En wat combineert het mooi met de frisse ceviche van Dorade met citrusfruit, avocado en venkel. Bij de sukade van witte bonen nemen we een klein druppeltje rode wijn. Gewoon voor de smaak.

Een dessert zullen we zeker niet altijd nemen. Maar hadden we al vermeld dat het een speciale dag is? En anders hadden we ook het pre-dessert gemist: een opwindend brouwseltje van rode biet, drop en zwarte bes. Het echte toetje van tropisch fruit lacht ons daarna bemoedigend toe.

Mazie sukade

Er komt nog koffie op tafel, vergezeld door een nu bijna ouderwetse batterij van knettermooie friandises. Pierre komt nog even terug op wijn. “Ik zat vroeger in de raad van commissarissen van een grote Franse onderneming” vertelt hij “en als we eens per jaar ’s middags bijeen kwamen om de financiële resultaten te bespreken, kon je aan de wijn bij de lunch vooraf zien, hoe het ervoor stond: hoe beter de wijn, hoe slechter de cijfers”.

Die zagen we niet aankomen.

“Goed eten en goede wijn, dan bekijk je het leven een stuk zonniger en kun je tegen een stootje”. Pierre leunt achterover.

Een tikje laat – maar dat moet kunnen zo’n eerste keer – verlaten we Mazie. We hebben een mooie, verrassende lunch gehad en zelfs een slokje uitstekende wijn. Kom maar op, wereld. Voelen we daar de lente in de lucht?