25-05-2016

Fa. Speijkervet, Amsterdam: Het Beest als rode draad en af en toe de ravioli.

Ik heb alle etentjes geteld. Van de snelle hap tot die ene avond waarbij de tafel te klein was voor alle flessen wijn en prosecco die we met zijn tweeën verorberd hadden. Van de tafel links bij het raam tot loungend op de bank voorin. Van de Sunday Roast tot de ravioli. De welgeteld acht keer dat ik bij Fa. Speijkervet at, zijn stuk voor stuk avonden om over naar huis te schrijven. Je zou wel kunnen zeggen dat we alle hoeken van het restaurant gezien hebben. Zodoende vond ik het na mijn verhuizing naar dat stuk Amsterdam aan de andere kant van het IJ, tijd worden om het zwart op wit te zetten. Zulke fijne ervaringen zijn gemaakt om met mensen te delen, niet? Hierbij mijn drie mooiste en lekkerste momenten op een rijtje.

Daten 

Twintig minuten te vroeg. Not done. Zeker op je eerste échte date moet zij degene zijn die charmant aan komt wandelen, terwijl hij zenuwachtig op haar staat te wachten. Ik reed toen dus nog drie rondjes voordat er een agenda-item op mijn telefoon verscheen ‘over 5 minuten…’ . 18u. We zitten ergens tussen de Amsterdamse borrel- en dinertijd in en binnen is de reuring nog niet begonnen. Koud en kaal. Shit, is het wel date-proof? Het weer was goed, dus die picknicktafels buiten waren de oplossing. Ruimte genoeg om het pijnlijke ‘voetje vrij’-moment te ontwijken. De snelle bediening heeft er zelfs voor gezorgd dat we ons ongeduldige karakter nog niet hoefden te laten zien. En als je het vergelijkt met de mors-gevoelige ravioli was het hoofdgerecht ook een goede keuze. ‘HET’ net geïntroduceerde ‘BEEST’ smaakte overrompelend lekker: hun wekelijkse specialiteit, met elke week een ander lichaamsdeel, hoe gruwelijk dat voor de veganisten onder ons ook klinkt. En date-proof dus! Fa. Speijkervet heeft zeker weten mogen bijdragen aan het feit dat ik vijf maanden later acht deuren verder bij ‘hem’ introk.

In de draagzak

We houden van eten. Goed eten, veel eten en het liefst zo vaak mogelijk buiten de deur – het liefst zonder zelf te koken dus. Toen er een derde persoon(tje) zich bij ons gezinnetje voegde, waren we bang dat deze behoefte on hold kwam te staan. Niet dus! Met zo’n kleintje is het, met een restaurant twintig meter naast je huis, perfect om alsnog met zijn drieën uit eten te gaan. Al hebben we de andere West parels Radijs, Café Cook, Bar Spek, en Bar Baarsch ook aan die ervaring laten ondergaan, Fa. Speijkervet won het toch vaak. Luiers, check. Melk, check. Draagzak, check. Uitgeputte baby, check. Dan kun je minimaal twee uur vooruit. Zeker aan die fijne tafel achter de trap, waar je de andere gasten niet tot last hoeft te zijn. Toen wij daar om 17.30 gingen zitten, had ik door alle spanning aan een half glas rode wijn en een voorgerecht voldoende. De bloedworstravioli stond toen al op de kaart. Die was echt goddelijk! Oh, en bestel er dan ook vooral die Montepulciano d’Abruzzo bij. Als je wel wat langer de tijd hebt, bestel je gewoon de fles. Heer – lijk.

Van snelle hap tot kater

En dan die woensdagavond vlak voor Kerst. Zo’n avond waarop we last minute besloten dat we trek hadden. Die uitwees dat een snelle hap heel gemakkelijk kan uitpakken tot een uitgebreid diner en een mega kater de volgende dag. Die woensdag zijn Michiel en ik helemaal losgegaan op de prosecco als aperitief tot aan de altijd lekkere ‘bread & butter’ after. Met natuurlijk nog een keer ‘Het Beest – dit keer de procureur – ertussen. Het was die kater voor Kerst meer dan waard..

PS: Voor het recept van de bread & butter zijn we gewoon nog een keer langsgelopen. Zo goed als de versie die de chef bij Speijkervet maakte, hebben we het nog niet kunnen maken.. Als dit weer op de kaart staat, rijden we graag nog een keertje richting West.