27-07-2016

IENS CarteBlanche: ‘Erik Went Asia’

Met slechts een glaasje melk en een halve banaan in m’n maag vertrok ik zondagochtend richting Rotterdam. Ik was immers al eerder bij een IENS CarteBlanche van Parkheuvel** te gast en ik wist zodoende dat er flink zou worden uitgepakt.

Na ons dwars door het triathlonparcours te hebben gewurmd, werden we bij de ingang hartelijk ontvangen door gastvrouw Anja. Het viel ons direct op dat wij qua haardracht onderdeden voor de gehele crew van Parkheuvel. De mannelijke helft was uitgedost met originele Vietnamese punthoeden en de kapsels van de vrouwen werden door Japanse stokjes kunstig bij elkaar gehouden. De ontvangst en aankleding waren alvast een schot in de roos. Deed je je ogen in het restaurant even dicht, dan waande je je direct in een Aziatische huiskamer door de oosterse playlist die uit de speakers kwam. Het aperitief werd geserveerd op het zonovergoten terras en was de perfecte dorstlesser bij binnenkomst: een ijskoud Thais biertje! Voor de meeste gasten bleef het dan ook niet bij dat eerste biertje. Er werd rijkelijk bijgeschonken en zo konden we op een ontspannen manier warmlopen voor het 7-gangendiner dat ons te wachten stond.

PicMonkey Collage

Aan tafel! Zoals bij alle eerdere edities van IENS CarteBlanche ook het geval was, zaten we met een mannetje of 10 aan grote ronde tafels. In eerste instantie denken mensen misschien ‘en de privacy dan’, maar achteraf horen we meestal alleen maar positieve geluiden. Zo spreek je nog eens iemand. Bovendien beschikken alle gasten over een gedeelde passie, namelijk ‘uitgebreid dineren’ en in dit geval dus ‘uitgebreid Aziatisch dineren’. De verwachtingen waren hooggespannen en doordat er geen menu op tafel lag, was het van A tot Z één grote verrassing…

Tijdens de 3 amuses werden de smaakpapillen al even flink wakkergeschud. Met name het geroosterde Fo Nam spek met sojasaus zorgde voor blije gezichten. Trouwens, die Gillardeau oester met zwarte bonensaus en aardappelmousseline zorgde bij mij ook al voor kippenvel. Alleen de Dim Sum van garnalen en zoet-zure chilisaus vond ik wat tegenvallen. Dit was het allereerste hapje en ik was in het begin nog even aan het worstelen met die stokjes, dus het zou kunnen zijn dat mijn focus toen nog ergens anders lag.

PicMonkey CollageBLOG2

De volgende gang kwam van de hand van gastchef Dhr. Oshima. Een prachtig trio van Japanse specialiteiten werd opgediend en iedereen was razend benieuwd naar de culinaire hoogstandjes van deze gerenommeerde chef, die jaren geleden als eerste Japanse chef een Michelinster in ontvangst nam. Van links naar rechts: ‘Nanban-zuke’ (gebakken grietbot geserveerd met een Nanbansaus), ‘Eel Kabayaki’ (gebakken paling met teriyaki en komkommer) en als aflsuiter van de Oshima-marathon ‘Kamo Rou-suni’ (gelakte eendenborst geserveerd met een saus van Sake, mirin en soja). Stuk voor stuk fantastische delicatessen, maar het was jammer dat een echte toelichting bij de gerechtjes ontbrak. Zo was het voor velen pas achteraf duidelijk dat dit de specialiteiten waren van dé gastchef, dé grote naam uit de Japanse restaurantwereld!

De culinaire reis door Azië zette zich voort langs een van de favorieten van Vietnam: de springroll (Vietnamese loempia met soft shell krab, gamba en een compote van pruimen en chili). Voor de minder behendigen onder ons was dit gerecht dus een behoorlijke uitdaging met stokjes! Moest ie in één keer, als een haring, opgerold of in stukjes geprikt? I did it, weliswaar met mijn buurman als voorbeeld. Die krulde hem vakkundig om het stokje en had hem al op voordat de rest van de tafel überhaupt zag wat er op het bord lag.

What’s next? Thaise Tom Yam Goong met Europese kreeft en gamba. Echt een voortreffelijke soep! En laat mijn bakje nou net een zeer rijkgevulde vijver zijn geweest! Gamba is sowieso al een van mijn lievelings, maar op deze manier kreeg hij een heel nieuwe dimensie!

PicMonkey CollageBLOG3

De opvolger van de gamba was voor een aantal van mijn tafelgenoten de winnaar van de middag: Maleisische saté van kalfshartzwezerik met grove pindasaus op een salade van papaja en mango. Net even iets anders dan het satéetje bij de snackbar op de hoek. Zo mals en zacht! En terwijl ik mijn hart eigenlijk al had verloren aan de soep, werd dit fenomenaal overtroffen door deze op een stokje geregen zwezerik. Man man man…

En toen dat vlees… Japanse Shabu Shabu van A5 Kobe Wagyu rund met rauw kwartelei, taugé en bundelridderzwam geserveerd in een glas noedels met Lapsang Souchon thee. Tja, wat kan ik hierover zeggen? Als mijn smaakpapillen hier mochten spreken, dan was het A4’tje binnen een minuut vol. Dit vlees smolt op je tong. Ik heb denk ik in mijn hele leven nog nooit rundvlees gegeten dat zo ongekend mals was als dit! Inderdaad, met die stokjes was het wel weer even hannesen, maar dat stond de smaak- en structuursensatie op geen enkele manier in de weg!

Een bekende leus onder voetballend Rotterdam is ‘geen woorden, maar daden’. Bij Parkheuvel ging het zondag om woorden én daden! Die daden zullen inmiddels duidelijk zijn, de woorden volgden in de huisgemaakte ‘fortune cookies’ (lees: madeleines met kardemom) waar we tussen hoofdgerecht en dessert op werden getrakteerd.

PicMonkey CollageBLOG5

Het dessert liet ons afreizen naar Cambodja. Een heerlijke “Cambodian apple, cinnamon rose” met citroengras-ijs zorgde voor een mierzoete maar waanzinnige afsluiter van de optocht aan oosterse specialiteiten. En onder het mom van ‘we zijn er bijna, maar nog niet helemaal’ werd de uitgebreide 7-gangenlunch definitief afgerond met een kopje Japanse Sencha thee en een plak huisgemaakte spekkoek. Voor mij is het hier zeker niet bij dat ene plakje gebleven!

Dus… ‘Erik Went Asia’ en we hebben er weer van genoten! Of het nou gaat om een bouwvakkerslunch, een nagebootste slagerij of een culinaire reis langs de wonderen van de Aziatische keuken, het enthousiasme van Parkheuvel is altijd verbluffend en ik denk dan ook dat Erik er met zijn voltallige team net zo van heeft genoten als zijn gasten!