04-11-2016

IENS CarteBlanche – Schilo’s Seven Sins @ Conservatorium hotel

Elke editie van IENS CarteBlanche heeft zijn eigen karakter. We waren onder andere getuige van een nagebootste slagerij bij Parkheuvel**, dineerden op het strand met De Vrienden van Jacob* en genoten van een prachtig duet tussen de Griekse en Japanse keuken bij Mazie. Maar Schilo, Schilo, wat je afgelopen zondag met ons deed…

Bij binnenkomst staarde een verzameling indrukwekkende maskers ons aan en was het manoeuvreren tussen de spannende cocktailjurkjes, de een nog chiquer dan de ander. Nadat we onze jassen hadden opgehangen en ons tussen de andere gasten had gevoegd, werd ons een mysterieus en bloederig drankje uit een stomende heksenketel aangeboden en kon het spektakel losbarsten. De toon was gezet, dit werd geen gewone CarteBlanche!

picmonkey-collage2

Zo geheimzinnig als de sfeer in de lobby was, zo geheimzinnig was hij ook in de zaal waar 8 grote ronde tafels klaarstonden om ons te ontvangen. De bediening in zwarte capes, grote kandelaars, prachtige boeketten, duistere maskers en aangeschroeide menukaarten beloofden een avond vol verrassingen en culinaire hoogstandjes.

En of! Schilo trapte af met de zonde ‘lust’ en schotelde ons een meer dan lustopwekkend voorgerecht voor: een glas vol zilte delicatessen zoals oesters en kaviaar. De smaakpapillen dansten bij het aperitief al over m’n tong, maar nu was het feest dan echt begonnen! Bij elke hap proefde je de zee, zoals je hem als kind ook kon proeven wanneer je te enthousiast in de golven dook. Maar op zo’n hoog niveau smaakte het toch anders…

Tijd voor de tweede zonde: ‘Woede’ zette zich om in een prachtig gerecht van spinkrab, wasabi en zeewier. Wederom een fantastisch smakenpalet. De enige woede die ik bij mezelf kon bespeuren was dan ook voedseldrift.

picmonkey-collage

Nieuwe ronde, nieuwe zonde: ‘Hebzucht’. Onder het mom van ‘diamonds are a girls best friend’ werd een kakelverse langoustine behangen met 24 karaats goud en vervolgens ondergedompeld in een badje van haaienconsommé. Aan weerszijden van de miljonairskreeft dreef een ‘moneybag’ die eveneens gevuld was met langoustine. Kortom, de hebzucht was onomkeerbaar aanwezig!

Tussen de gangen door werden de gasten geamuseerd door een illusionist en zijn mysterieuze assistente. Twee muntstukken veranderden voor mijn ogen in een enkel 50 centje, ringen verdwenen en kwamen weer tevoorschijn, vuur werd ingeslikt alsof het wijn was en een doodgewone sigaret zweefde moeiteloos door de lucht totdat de illusionist hem tussen zijn tanden klemde. Op het puntje van mijn stoel. Heel vermakelijk om ook de ontreddering bij mijn tafelgenoten te zien: “Maar hoe dan, ik zat er toch bij!?”. Anyhow, entertainment maakt hongerig dus door naar de volgende gang!

‘Vraatzucht’ is in mijn vocabulaire een synoniem voor foie gras. En in die van Schilo blijkbaar ook! Zo ontzettend lekker, al helemaal in combinatie met brioche en witte truffel. Het briochebroodje zag er op het eerste gezicht uit als zo’n muffin van een Parijse patisserie en wanneer je hem doormidden sneed brak de culinaire hemel open. Lucky me dat een van mijn tafelgenoten haar foie gras aan mij afstond!

picmonkey-collage3

‘Trots’ mag Schilo absoluut zijn op zijn trio van Wagyu beef. De eerste versie deed me denken aan een kipnugget, maar dat was voordat ik een hap had genomen. Dit was een wel zéér veredelde nugget en bovendien ook niet van kip. De wagyu omarmde al mijn stoutste dromen, waaruit de kimchi van rode kool me in één klap deed ontwaken. Even een tandje erbij! Een slok van de soepele Zeni Ripasso bracht de balans gelukkig snel weer terug in mijn mond. Hierna volgde een bord met nog twee bereidingen van Wagyu: een soort stoofvlees met een marinade die me deed denken aan buikspek (fingerlicking good) met daarnaast een stukje rood vlees, waarvan iedereen aan tafel even stil werd. Op ‘wow’, ‘aah’ en ‘ooh’ na. Volgens velen was dit het meest malse stukje vlees dat ze ooit hadden gegeten. Die kun je in je zak steken Schilo!

De eerste stap richting het dessert had zich gevormd rondom de zonde ‘Luiheid’. En inderdaad, met deze magnum van groene thee omwikkeld met witte chocola mag je me best een avondje op de bank zetten. Dit was een geschenk rechtstreeks uit Luilekkerland.

Het dessert werd om-en-om opgediend. Bij de meeste tafels betekende dit donkere chocolade voor de man en witte chocolade voor de vrouw. Grappig is dat je op zo’n moment meteen de onrust voelt ontstaan. Niet in de minste plaats bij mezelf. Had ik niet veel liever dat bordje van mijn buurvrouw voor mijn neus gezien? Zie hier de belichaming de laatste zonde: ‘jaloezie’. Gelukkig heb ik uiteindelijk van beide chocosensaties kunnen proeven!

Na het diner werd er in de Tunes Bar nog een cocktail of een kop koffie gedronken en uitbundig nagepraat over de waanzinnig geslaagde avond. Daarna gingen de maskers in de tas en stapte een tevreden gezelschap de inmiddels rustige Van Baerlestraat weer op alsof er niks gebeurd was. Maar wij weten wel beter…

Schilo, je hebt IENS CarteBlanche eer aan gedaan en het concept met jouw Seven Sins naar een hoger niveau getild! Dank voor een fantastische avond en ik kan niet wachten op een volgende editie!