04-07-2017

Koning te rijk bij Restaurant Le Garage

Restaurant Le Garage is al tientallen jaren een begrip in Amsterdam. In heel Nederland trouwens, want elke bourgondiër maakt met liefde wat extra kilometers om hier een avondje neer te strijken op het comfortabele rode pluche. Het is alsof Joop Braakhekke hier gister is vertrokken; het volledige interieur heeft zijn warme en unieke charme behouden. Le Garage is een instituut, een fenomeen en een plek waar je als Amsterdammer minimaal één keer moet zijn geweest. Toch blijkt de drempel voor velen te hoog. Mensen zijn vaak super nieuwsgierig naar wat er achter die deuren schuilgaat, maar laten het in de meeste gevallen bij ‘kijk, daar zit Le Garage’ en lopen dan weer door. Stap gewoon eens naar binnen en vraag of ze toevallig een tafeltje vrij hebben. Wat er daarna op het programma staat is een aaneenschakeling van culinaire treffers die jou en je tafelgenoten rechtstreeks de zevende hemel inschieten. En dat hoeft helemaal niet zo duur te zijn!

De aftrap
Mijn collega Renze en ik voelden op kantoor al de nodige wedstrijdspanning bij het bekijken van de kaart. Wat het voorgerecht zou worden stond voor ons beiden al snel als een paal boven water. Zodra coquilles tot de mogelijkheden behoren vervaagt voor mij namelijk alles er omheen en Renze had een vergelijkbare emotie bij de escargots. Toen die pure knoflooklucht vanuit zijn bord mijn neusvleugels bereikte, voelde ik toch ergens jaloezie. Godzijdank werd er ingestemd met half-half en hadden we dus best of both worlds. Een fantastische aftrap van een waanzinnig diner!

IMG_9928

Het tussendoortje
Volgens gastheer Erwin Walthaus was er geen ontkomen aan; we moesten en zouden de ‘Pizza Tonijn’ als tussengerecht nemen. Dat is tenslotte een van de klassiekers waar mensen al sinds jaar en dag voor terugkomen. En ik geef die mensen geen ongelijk. Jezus wat een geschenk uit de Aziatische pizzahemel! Flinterdunne plakjes filodeeg werden afgewisseld met ricotta en bovenop lag dan dus die tonijn waarvan het kippenvel op m’n armen verscheen. Een extra gang betekende bovendien een extra glas en deze werd gevuld met een heerlijke Vermentino. Een wijn-spijscombinatie om heel trots op te zijn!

IMG_9937

De klassieker
Ik besloot de avond te vullen met klassiekers van de kaart. Als hoofdgerecht koos ik dus voor de ‘Steak Tartare’, waar Renze later jaloers op bleek te zijn. Zijn gerecht van Texels weidelam was ook van superkwaliteit, maar door het puree-achtige bijgerecht deed het voor ons een beetje winters aan. Terug naar Tartare Paradise: er werd me van tevoren gevraagd hoe pittig ik hem wilde hebben en een paar minuten later werd me een amuselepeltje aangereikt met een testhap. Die werd al goedgekeurd voordat ik hem had doorgeslikt. De rokerige olie en de pittige tabasco vormden een duet waar m’n smaakpapillen op begonnen te dansen. Reken maar dat ik hier nog een keer voor terugkom!

IMG_9939

Toetjes from heaven
Als afsluiter van het diner koos ik de chocoladetaart en Renze het taartje van rood fruit. Allebei goede keuzes en al helemaal hoe ze samen gingen met de port en dessertwijn. Echter, toen bij onze buren de Île Flottante op tafel belandde had ik ogen op steeltjes. Ik kéék die toren van opgeschuimd ei en vanillesaus bijna hun tafel af. Dat is kennelijk niet onopgemerkt gebleven voor de bediening, want nog geen halve minuut later stond mijn eigen Île voor mijn neus. Het autootje in het schuim was volgens onze tafelheer een knipoog naar Le Garage.

IMG_9964

Ik moet eerlijk toegeven dat ik zelf ook vaak langs ben gefietst en heb gedacht ‘oja Le Garage’, maar uiteindelijk toch maar weer neerstreek bij de vertrouwde biefstuk op de hoek. Was dat dan toch die drempel die meerdere mensen voelen? Absoluut ongegrond! Ik kan iedereen aanraden om gewoon van die fiets te stappen, naar binnen te lopen en een tafel te reserveren. Er zijn weinig plekken waar je zo gastvrij zult worden ontvangen!